Niedziela Trójcy Św. – rok A

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

(J 3, 16-18)

Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego.

Oto słowo Pańskie.

Trójca Święta – Masaccio (Tommaso di Ser Giovanni di Simone),

Ok. 1425 r.

Spokojne spojrzenie umęczonego oblicza Maryi przerywa hermetyczny spokój sceny. Matka prezentuje zmaltretowane ciało swojego Syna na krzyżu. Pobożnie towarzyszy jej Jan. Dramat Golgoty rozgrywa się na tle  Ojca, który podtrzymuje krzyż…, czy przekazuje go światu (jak później Dzieciątko w Tondzie Doni). Trójcy dopełnia błysk gołębicy pomiędzy Ojcem i Synem. Obecność Ojca i Ducha Świętego sprawia, że krzyż jawi się jako eschatologiczny tron Chrystusa. To wyjaśnia majestatyczną atmosferę apokaliptycznej ciszy.

Kompozycję dopełniają postaci klęczących fundatorów – obraz stanowi epitafium współczesnych artyście rzemieślników. Tych dwoje zamyka równoramienny trójkąt kompozycji. Jest to geometryczny symbol zawarcia w akcie stworzenia i odkupienia całego Kościoła – sacrum i profanum. Gołębica Ducha Świętego jest jak dziurka od klucza, przez którą wpada do wnętrza tegoż Kościoła promień światła.

– Udziel nam, Duchu Święty swych siedmiorakich darów: udziel nam mądrości, udziel rozumu i rady, męstwa i umiejętności, pobożności i bojaźni Bożej, byśmy poznali Prawdę, byśmy mogli poddać to, co poznajemy Tobie Chryste, byś nas zbawił ode złego, uzdrowił, byś przez swoją mękę i śmierć powiódł do zmartwychwstania i uwolnił nas ku oddaniu czci Ojcu w Duchu i Prawdzie, tej pełnej miłości czci, w której Ojciec i Syn posyła swego Ducha!

Kajetan