W skutek zawieruchy wojen napoleońskich obraz ten został zrabowany z kościoła san Zaccaria i wywieziony do Paryża. Tam, w trakcie transportu do Luwru, został u góry i u dołu obcięty, później warstwę barwnej malatury przeniesiono z oryginalnej deski na płótno. Zwrócono go Wenecji po kongresie wiedeńskim.
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza (Mt 18, 15-20).
Sacra conversazione, Giovanni Bellini, 1505 rok, Wenecja.
W skutek zawieruchy wojen napoleońskich obraz ten został zrabowany z kościoła san Zaccaria i wywieziony do Paryża. Tam, w trakcie transportu do Luwru, został u góry i u dołu obcięty, później warstwę barwnej malatury przeniesiono z oryginalnej deski na płótno. Zwrócono go Wenecji po kongresie wiedeńskim.
Wiekowy mistrz z miasta na wodzie przedstawił Chrystusa tronującego na kolanach Madonny, w otoczeniu świętych, którzy jednocześnie się wokół Niego gromadzą i są przez Niego zjednoczeni w jednej przestrzeni. Każda z prezentowanych postaci pochodzi z innego czasu i miejsca. Ołtarz stał się dla nich miejscem wzajemnego spotkania. Po prawej stronie stoi Święta Łucja, męczennica z Syrakuz, z ok. 300 roku. Jest przedstawiona na tle jasno świetlonej części niszy, co ma nawiązywać do jej imienia – lux po łacinie znaczy światło. Obok niej stoi Święty Hieronim, który aż do swej śmierci ok. 420 roku życie związał z Betlejem. Po lewej stronie stoi Święta Katarzyna Aleksandryjska męczennica z ok. 312 roku. Obok niej, przodem do widza stoi Święty Piotr pierwszy z dwunastu.
O ich rozmowie Peter Murray pisał:
Wszystko zastygło w doskonałym spokoju i zamyśleniu. To dzieło starego człowieka, owoc życia spędzonego na cierpliwych studiach i rozważaniach, dla którego niespieszność i brak skrajności są oznaką doskonałości zarówno zrozumienia, jak przekazu.
Cały ruch zastygł, wzywając widza do zatrzymania się i przyłączenia do modlitwy. Jedność ołtarza przynosi rodzaj cichej komunikacji. U góry, nad Madonną, wisi strusie jajo. Wydaje się, że motyw ten został zaczerpnięty z obrazu Piera della Francesca Madonna del uovo. Ma ono symbolizować cykliczność życia wyznaczoną narodzinami i śmiercią, jak również zmartwychwstanie to zapowiedź dialektyki stworzenia i odkupienia. Poniżej znajduje się kryształowa lampa – symbol czystości dziewiczej.
Święci wydają się pogrążeni w cichym zasłuchaniu i czci dla czynów jakich dla nas dokonał Chrystus. Skupieni na nim i zamyśleni. Dzieciątko nie narusza tej ciszy, przeciwnie – z mądrym spokojem na ich intencjach kładzie znak błogosławieństwa.
„Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich”.
Kajetan
